Nog ver voor de tijd van DVD’s en Blu-Ray’s werd ik iedere zondagmiddag op de grote bruine bank van mijn oma neergevleid. Ik zat altijd in de hoek, waar het zitleer gesleten was en de gaskachel in mijn rug ronkte. Sinds mijn oma een videorecorder had, maakte ze er een missie van iedere tekenfilmserie op de Nederlandse buis op tape vast te leggen. Dit had geresulteerd in een indrukwekkende collectie zwarte banden, die met witte, driehoekige stickers overzichtelijk gelabeld waren.

Als het altijd de Kenianen zijn die de marathon winnen, is de sport dan wel fair? En als een dopingmiddel de prestatie verbetert, valt dat dan te meten? Moleculair bioloog Toine Pieters over huidig dopingbeleid: “Het heeft geen nut om op schone sport te hameren.”

Nooit eerder had hij zakelijk iets ondernomen in de mode. Maar nadat hij meerdere malen verkozen werd tot bestgeklede Nederlander was de fundering gelegd. Bedrijven zagen mogelijkheden en lieten van zich horen, maar zonder succes. Zich kleden in andermans kleding was voor hem geen optie. ‘Daar komt uiteindelijk alleen maar ellende van’.

Mijn grote droom vroeger was om superheld te worden. Heel kieskeurig was ik niet, als Batman of Superman niet kon dan nam ik ook genoegen met de Hulk. Om te oefenen verscheen ik vaak in niks dan een afgeknipte spijkerbroek in de woonkamer als mijn ouders visite over de vloer hadden. Dan stond ik daar te flexen en grommen, wachtend op complimentjes van mijn ouders, waarna ik weer op mijn kamer strips ging lezen.

“Ik sta hier al sinds half 10″, kraait een moeder met een plat Rotterdams accent. Haar vaal-blonde permanent wappert boven een verzameling rimpels die bij elkaar lijkt te worden gehouden door een verschoten windjack. “En dan nog zie ik verdomme nog niks door alle volwassenen die voor me gaan staan.”

Tja, als ik al om half 10 had gestaan, was ik wat meer vooraan gaan staan. En stond ik niet achter een betonnen paal aan de zijkant van het podium. Dan vraag je erom.

De toon is in ieder geval gezet voor een gezellige middag in Schiedam. Op de Grote markt dringen honderden ouders en kinderen om een glimp op te vangen van de goede Sint als hij het plein betreedt. Er wordt geduwd en getrokken, maar natuurlijk ook gezongen. Kinderen verkleed als pakjes tollen rond op het podium, een scene die zo gestolen kan zijn uit ‘Alles is Liefde’, en dat waarschijnlijk ook is. Alleen mis ik de kittige vrolijkheid van Carice van Houten.

Er klinken wat liedjes en de Goedheiligman spreekt onverstaanbaar naar de verzamelde massa. Onderwijl proberen moeders met kinderwagens en loslopend kroost een plek vooraan de bemachtigen. “Gewoon wegduwen die grote mensen”, roept een Sherida-ketting dragende moeder. “Sinterklaas is voor kinderen”, sneert weer een ander. De hardst roepende moeders lijken aan de winnende kant te zijn, schoorvoetend wijken mensen uiteen en laten de kinderen én moeders door. Het is een vreemde gewaarwording, maar een uitermate interessant sociaalpsychologische situatie.

De Sint lijkt het hele gebeuren na een kwartier alweer zat te zijn en laat de entertainment over aan tweede- en derderangs pieten, die wanhopig huppelend de massa mensen proberen te entertainen en op het plein te houden.

Moeders trekken hun kinderen met zichtbare wanhoop en moeite weer weg van het tafereel. Hier hadden ze nu de hele dag op gewacht. Een beetje dringen, territorium afbakenen, zeuren en zingen. “Het is doodvermoeiend”, zucht een moeder die waarschijnlijk twintig jaar geleden al haar perzikkenhuidje verruilde voor gelooid leer. “Maar als jij kinderen zou hebben, dan zou je dit ook doen. Dat begrijp je toch wel?” Het is bijna smekend. Ik knik maar snel, en bedenk dat ik mijn kinderen later gewoon op de bank zet met een stapel kruidnootjes. Hoef je niet zo vroeg op en zie je alles, inclusief zeurende en schreeuwende moeders.

Brussel laakt gebrek aan berichtgeving over Europa

Het is een veel gehoorde klacht vanuit de politiek: Het gebrek aan aandacht voor de EU in de media. Volgens de beleidsmakers in Brussel wordt hun werk vaak genegeerd of gebagatelliseerd door journalisten. Kranten schrijven in hun ogen nauwelijks over belangrijke Europese politiek. Nieuwsmakers op hun beurt vinden de EU moeilijk verkoopbaar aan hun achterban, juist omdat ‘Europa’ niet leeft onder Nederlanders. Afgelopen donderdag bracht het Montesquieu Instituut kopstukken uit de politiek en de media nader tot elkaar via de internationale conferentie EU and the Media. Het doel: Stevig debatteren over de wisselwerking tussen beide kampen.