Dat de journalistiek met de nodige problemen kampt, valt niet te ontkennen. Maar aan wie de taak haar uit de modder te trekken? Volgens velen is dat de jonge generatie, talentvolle twintigers die niet vies zijn van een potje innoveren. In ‘Jonge Honden’, het debuutboek van Geert Zagers, staan dergelijke verse blaadjes centraal. 

Vroeger kon ik me oprecht boos maken om het feit dat mijn eigen woonplaats Spaarndam, een poepvlek met visgeur op de Noord-Hollandse kaart, geen eigen treinstation had. Als ik  de NS dienstregeling bestudeerde kon ik echt koken van woede. Het voelde zo oneerlijk! Hoe kan het dat door onsmakelijk klinkende plaatsen als Dronrijp, Koudum-Molkwerum en Klimmen-Ransdaal (?!) een super-de-luxe trein raast, terwijl mijn eigen episch centrum van de wereld het moet doen met een kleuterbusje, dat normaal gesproken fungeert om zwakzinnigen te vervoeren? Mijn weg naar school legde ik standaard hardop scheldend af. Op de fiets.

Wie kent hem niet? Nee, niet Sinterklaas, dat is zó begin december. De reclame van Mona natuurlijk. Naast dat deze stuk voor stuk niet grappig zijn, belicht het ook nog eens een Brabants gezin dat helemaal idolaat is van deze toetjes. Erger kan het blijkbaar niet.

De journalistiek heeft een probleem. Redacties krimpen in en titels verdwijnen. Minister Plasterk vond het daarom nodig onderzoek te laten doen. De uitslag van het rapport van de commissie Brinkman was niet rooskleurig; als er niet snel wat zou gebeuren kwam de functie van de journalistiek als waakhond van de democratie in gevaar. Wat is er nodig? Naast een gezonde monetaire injectie…..veel innovatie.  Er moeten nieuwe aanpakken en modellen komen om geld te verdienen met journalistiek.

Eén iemand die klaar staat om die uitdaging aan te gaan is Bart Brouwers. De voormalig hoofdredacteur van De Limburger en Sp!ts gaat per 1 januari een nieuwe rol vervullen bij Telegraaf Media Nederland. Aan hem de taak om te kijken of een hyperlokale insteek de oplossing is voor de journalistieke crisis. Het Rondje van Pavlov sprak onlangs met hem.

Waar kijken al die mensen toch zo naar uit? Twee dagen vol verplichtingen: aardig zijn voor je schoonfamilie, geen ruziemaken met je eigen familie, kazige kerstkaarten versturen en twaalf gangen diners koken. De algehele misère van verplicht gezellig zijn dus.

Jaja, u leest het goed, Pavlov is op zoek naar de meest stoute oma van het land. Waarom hoor ik u nu denken? Welnu, om in het kader van semi-wetenschappelijk onderzoek een kritische kanttekening te plaatsen bij de vermeende “seksualisering” van ons toch al zo koude landje (also sprach minister Plasterk van Hobby-, Vertier- en Tijdverdrijfontzegging).

Ik heb het al zo vaak gezegd, maar niemand wilde luisteren. “Die jongen, die ziet ze vliegen”, dachten ze dan, of: “hij kan zo slecht tegen kleurstoffen.” Maar inderdaad, ik zàg ze vliegen, de eerste keer was namelijk in het buitenland. Het was in Frankrijk, ik was een jaar of acht, toen ik op de achterbank van mijn vaders auto door de straten van Parijs heen reed. Een omgekeerde piramde, moeiteloos zwevend in het nachtelijke luchtruim. En nu? Nu is dat ding ook in Moskou gesignaleerd, precies zo’n zelfde, hangend boven het Rode Plein! Wel een kilometer lang, met van die mannetjes erin. Ik zei het. IK ZEI HET TOCH! Wie is er nou gek he? Nou? NOU?!?

“Information wants to be free.” Het is dit jaar 25 jaar geleden dat deze woorden gesproken werden door Steward Brand op de eerste hackers conference. Brand had toen nog geen weet van het internet, maar zijn uitspraak is vandaag net zo treffend als toen. Inmiddels hebben veel bedrijven al ingezien dat het vaak nutteloos is om ten strijde te strekken tegen de gratis verspreiding van je content online.

Toch zijn er nog steeds mensen die het niet gesnapt hebben en met furie proberen om hun content offline te houden.

In de week dat hij in zijn eigen DWDD nog had aangegeven niets van Twitter te begrijpen, meldde Matthijs van Nieuwkerk zich ineens toch aan het tsjirpfront. De televisiepersonality kondigde aan een maand lang berichten te gaan spuwen om zelf de meerwaarde van het populaire medium te ontdekken.

In vier dagen tijd kwam @MatthvNieuwkerk tot zo’n twintig tweets, die hij verspreidde onder de bijna vierduizend volgers die hij had aangetrokken. Toen wierp hij zijn digitale masker af om zich te onthullen als ghostwriter. Een hevige discussie over de authenticiteit van Twitter was het gevolg. Welke microbloggende BN’er is nog wel te vertrouwen?

Pavlov had een interview met de man achter de commotie. Zijn er meer BN’ers die het online kwekken met hun achterban tegen betaling uitbesteden? “Een ghostwriter kan een BN’er veel tijd en moeite besparen.“

Zinloos geweld. Vreemde term. Doet me denken aan een grappige oneliner die ik ooit las: “Fighting for peace is like fucking for virginity.” Er zijn natuurlijk maar weinig redenen die geweld zinvol maken. Maar we hebben het allemaal zien gebeuren: mensen die met elkaar op de vuist gaan, of erger, in elkaar geslagen worden, of erger… De Chinese film Che Si Shi Si, ook wel Bus 44, vertelt ons dat je maar beter in kunt grijpen als je iets ergs ziet gebeuren!