Het voelt alsof je als klein knulletje afscheid moet nemen van je lievelingscavia, of van je beste negervriendje Tim, die met de noorderzon vertrokken is zonder zijn geliefde zakmes met zich mee te nemen.

Meneer Kaktus -naast die man met die baard uit de bijbel- was destijds mijn grootste held. Weg was-ie ineens, in een flits, zonder nog naar zijn publiek te zwaaien. Geen gong meer, geen lurven en geen kladden, zelfs niet het snaakse samenspel met dat hysterische vrouwmens genaamd Stemband en de licht-homoseksuele Kweetniet in gele bokstenue.

Het was dan ook behoorlijk slikken. Maanden, zoniet jarenlang heb ik ‘s avonds voor het slapen gaan de mascara van mijn moeder leeggetrokken op mijn naakte bovenlip. Zelfs nu nog, twintg jaar later, vraag ik vrouwen in mijn omgeving of ze hun billen willen laten zien. Of ze wel goed zijn schoongeveegd. ‘Een trauma’, noemt mijn psycholoog het.

Maar aan die sneue periode lijkt nu een eind te komen. Meneer Kaktus, de man die zijn blauwe pyama in de wilgen hing om met een Thaise prostitue een kinderboerderij te runnen, is weer terug in de ring.

Even voor de duidelijkheid: echte fans dragen morgen een zwarte Dali-snor