Freelance collectief Het Rondje van Pavlov tast op eigenzinnige wijze de grenzen van de hedendaagse journalistiek af. Het team bestaat uit zes creatieve geesten die door een multimediale scholing verhalen op verschillende manier kunnen vangen. Op verzoek produceren we voor krant, radio, televisie én internet, of doen we multimediaal verslag van uw evenement.
Tijdens onze multimediale journalistiekstudie is het brein zo volgepropt met ideeën dat de vingers nu tintelen ze uit te voeren. Wij zijn niet per definitie de klassieke journalist die met gleufhoed en kroontjespen wethouders van hun fietsen trekken. Nieuwsjagen blijft romantisch, maar we storten ons bijvoorbeeld ook graag op videoproductie, columns, (live)blogging, copywriting, (radio)reportages of audioslideshows. Ervaringen met deze verschillende disciplines deden we individueel onder andere op bij NRC, NRCNext, Nu.nl, Trouw, Tweakers.net, Elsevier, Marketingfacts, VARA, BNN en Veronica.
‘Iemand die niet continu denkt wat andere mensen ook al denken.’ Dat is een belangrijke eigenschap die je moet bezitten als je een goede columnist wilt zijn, althans vindt NRC next-columniste Rosanne Hertzberger.
In een interview met Pavlov doet zij uit de doeken welke eigenschappen belangrijk zijn voor het beoefenen van haar edele beroep.
Anderhalf jaar opgesloten worden voor de wetenschap. Maandag 22 maart presenteerde de Europese ruimtevaartorganisatie ESA vier kandidaten die zich hiervoor beschikbaar stellen. Zij dingen mee naar deelname aan het prestigieuze Mars500 project. Hierin wordt een 520 dagen durende ruimtereis naar Mars gesimuleerd en zal gekeken worden voor welke uitdagingen astronauten tijdens zo’n lange ruimtereis staan. Het is eigenlijk een soort Big Brother, maar dan voor de wetenschap.
Pavlov was op de presentatie en sprak met één van de kandidaten.
Voor Studradio op Unity FM verzorgt Het rondje van Pavlov wekelijks een radiocolumn, waarin we actuele plaatselijke onderwerpen niet zullen schuwen. Hieronder de uitgeschreven versie, binnenkort is ook het audiobestand te beluisteren.
Ik zou Matthijs van Nieuwkerk graag opgesloten zien in een donker hok. Wacht, laat ik dat even uitleggen. Matthijs van Nieuwkerk heeft het goed voor elkaar. Niet alleen zou hij meer geld verdienen dan Balkenende en een verschrikkelijke chickmagnet zijn, hij is ook nog eens geliefd bij het publiek en zijn collegas. Vorige zomer werd hij verkozen tot beste Nederlandse interviewer, en in Belgie riepen ze hem deze maand uit tot ‘Bekwaamste TV Figuur Internationaal’. Is het erg als ik niet zo enthousiast ben? Beste interviewer? Hij is zo druk bezig met twee uur programma in een slot van nog geen uur te proppen dat interviews er doorheen gehaast worden.
Vind je ook niet dat alle filmtrailers tegenwoordig op elkaar lijken? We zien de hoofdpersoon in actie, dan stopt de muziek plotseling. Hij of zij zegt iets grappigs of opmerkelijks en de muziek begint weer. Alsof je de opmerking anders had gemist. En dan natuurlijk de dramatische fade-out.
Dit zijn maar twee van de vele clichés die in films en trailers gebruikt worden. James Rolfe van Cinemassacre.com laat zien dat films vaak dezelfde trucjes gebruiken voor het opbouwen van spanning of komisch effect. Hij zette de 10 ergste filmclichés op een rij:
“I’ll tell you what man, it scares me to today and it’s been sixty-seven years ago”, zegt een overlevende. Na een korte historische introductie door Tom Hanks begint ’The Pacific’.
Zo heet de nieuwe miniserie van HBO die zich afspeelt tijdens de Tweede Oorlog. Niet in Europa, maar in het Pacifische gebied. Gemaakt door de mensen die al eerder ‘Band of Brothers’ voor HBO produceerden – oa Steven Spielberg, Eugene Kelly en Tom Hanks – beleefde dit tiendelige oorlogsdrama afgelopen zondag haar debuut op de Amerikaanse televisiezender.
Eén van mijn favoriete soort video’s op de interwebs zijn parodieën. Waar parodieën over geile tienermeisjes, hunkerend naar vampierenbloed in Twilight, wel erg makkelijk zijn (maar oh zo vermakelijk), zijn de komische namaaksels op het niveau van officiële instanties zoals nieuwsbulletins des te knapper. Kent u bijvoorbeeld deze nog? Het altijd briljante The Onion doet het nog eens dunnetjes over. Maar ja, wie ben ik om er iets over te zeggen? I’m just some fucking guy.
Voor Studradio op Unity FM verzorgt Het rondje van Pavlov wekelijks een radiocolumn, waarin we actuele plaatselijke onderwerpen niet zullen schuwen. Hieronder de uitgeschreven versie, binnenkort is ook het audiobestand te beluisteren.
Vrouwen van Nederland! Doe die paarse broek-overall maar weer uit en zeg onmiddellijk jullie Opzij-abonnement op. Het is gedaan met het feminisme. Jullie kunnen weer met een gerust hart verhuizen van het bureau- terug naar het keukenblad.
“Over één jaar sta ik daar”, beloof ik taxi-chauffeur Achmed. Het is half vier als hij, mij en Marc, vanaf het Leidseplein naar Amsterdam Centraal brengt. Op de vraag of hij nog bekende mensen in zijn in zijn taxi heeft gehad antwoordt hij: “grote feest, veel werk! Komen jullie daar van?”
Op weg naar het concert van de ‘Bombay Bicycle Club’ had ik al even jaloers staan kijken naar de verzamelde pers, de starfuckers en de onbekende schrijvers die zich voor de ingang hadden geschaard. Vrienden, kennissen en collega’s van mij zaten binnen, die hadden een uitnodiging; ik niet. Ik ben nu eenmaal geen lid van de Leidse literaire avant-garde, zij wel.
Mijn net aangeschafte Bristol loafers knellen pijnlijk terwijl ik schichtig richting de Amsterdamse Stadsschouwburg loop. Nerveus frunnik ik aan het strikje wat ik een paar uur geleden van mijn vader heb geleend. Het haakje is stuk, merk ik. Terwijl ik naar de deftige ruggen voor me staar probeer ik zo rechtop mogelijk te lopen. Ik steek mijn neus in de wind. Direct slaan vlagen ouwevrouwenparfum me in mijn gezicht. Proestend hoop ik dat mijn Thaise nep Aqua di Gio het aankan.
