Het leven van een journalist vandaag de dag gaat niet over rozen. Je mag tegenwoordig al blij zijn als je de 40 haalt. Stressen omdat je als printjournalist moet opboksen tegen het geweld van online journalistiek. Stressen omdat je als online journalist de krant voor moet blijven. Alsof dát nog niet genoeg is, willen allerlei ongure types je ook nog eens het liefst dood zien, zo snel mogelijk.

Onlangs werd een Portugese journalist en homo-activist gecastreerd en gedood in een hotel. Net voor kerst werd er een Arubaanse journalist vermoord. In Rusland was er in korte tijd sprake van twee mishandelingen tegenover journalisten. De Taliban ontvoerden een Japanse freelancer. In 2010 werden er wereldwijd 57 journalisten vermoord.

Toegegeven, het zijn niet de meest frisse landen waar het geweld tegen journalisten zich manifesteert. Maar ook in Nederland neemt de aversie tegen journalisten toe, of beter gezegd, wordt het vak niet goed begrepen. Een goed voorbeeld hiervan is het plaatsen van een tweet door online journalist Bert Brussen op zijn blog. Hierin tweette één of andere gek dat Geert Wilders dood moest. Met als gevolg dat niet alleen degene die het bericht op Twitter zette, maar ook Brussen verhoord werd. Dat de geplaatste tweet door het OM totaal uit de context is gehaald, mag geen verrassing heten. Blijkbaar is online journalistiek nog niet geïntegreerd in de samenleving.

En dat is precies waar het hier in Nederland aan scheelt. Journalistiek is een sterk aan verandering onderhevig vak. Bijna niemand weet precies meer wie of wat een journalist is. Pik je die ‘blurring boundaries’ niet op, dan raak je vervreemd aan het wereldbeeld. Aan de andere kant, als dit wel serieus genomen wordt, dan is iedereen met een online mening een potentieel doelwit voor een enkeltje doodskist.

Een tweet over het niet te vreten voedsel van een Mexicaans restaurant? Kop eraf. Een blog over het pikkie van Poetin? Knokploeg in je oogbal. Een verslag van de Gay Parade? Hakkie takkie weg dat zakkie. Een onderzoek naar de bitches van Berlusconi? Panini-plaatjes op je pizza (bij voorkeur van AC Milan). Een manifest tegen halal-voedsel op de werkplek? Allahu Akbar! Een exploderende man in de bedrijfskantine. Het publiceren van duizenden geheime documenten? Aangeklaagd worden voor verkrachting.

Het bedrijven van journalistiek is dus een gevaarlijk vak. Ik zelf denk dat het komt doordat mensen de veranderingen in de journalistiek niet begrijpen en daardoor totaal geen context kunnen inzien. Hierdoor wordt het vertrouwen in de journalist alleen maar minder. Het beste kan ik dit omschrijven door een quote van mijn onderbuurman, die totaal in zijn eigen wereldje leeft: “Ik vertrouw jou niet, want je bent een journalist.” As we speak staat hij nu met zijn pipa op de voordeur te bonken.

Ik ben het aanhoudende geweld tegen journalisten meer dan zat. Aankomend studenten journalistiek: blijf de waarheid nastreven maar een leugentje om eigen bestwil mag best, zoals wanneer er een geladen shotgun tegen je slaap rust. Zeg gewoon de volgende woorden: “ich habe es nicht gewusst.”

Voor Studradio op Unity FM verzorgt Het rondje van Pavlov wekelijks een radiocolumn, waarin we actuele onderwerpen niet schuwen. Dit is de uitgeschreven versie; het audiobestand volgt later.