Initiatiefnemer Peter Runhaar: “Een investering in goede content verdient zich terug”

Colombia correspondente Wies Ubags over Joran, spruitjes en de ontdekking van Twitter.

De kwaliteit van de journalistiek is een big issue in het internettijdperk. En in discussies daarover spreken critici regelmatig hun zorgen uit over de buitenlandverslaggeving. Want dat is een dure vorm van journalistiek en bezuinigen op correspondenten levert redacties een snelle besparing op. In de VS sneuvelt het buitenlandnieuws dan ook alom, zo wees het onderzoek The Changing Newsroom in 2008 uit. Recenter is ook in Nederland en Groot-Brittannië onderzoek gedaan. Als we de uitkomsten op een rij zetten zien we een opmerkelijke uitkomst: De Nederlandse pers doet het stukken beter dan de Britse.

Rusland-correspondent Olaf Koens reist donderdag af naar Baku, de hoofdstad van het olierijke Kaukasusstaatje Azerbeidzjan. Op de grens van Azië en Europa zal hij gedurende een kleine week  de verkiezingen verslaan. Maar niet op kosten van zijn vaste opdrachtgever GPD. Koens kreeg van zijn werkgever geen budget om de reis te maken, omdat de nieuwswaarde niet hoog genoeg werd bevonden. Geheel op eigen initiatief startte de eigenzinnige freelancer vervolgens een inzamelingsactie. Via (social) media als twitter en zijn eigen website ging hij op zoek naar particuliere donateurs en haalde in korte tijd de benodigde duizend euro op. Daarmee toonde Koens aan wat theorieën binnen de communicatiewetenschap en journalistiek al jaren beweren, maar in de praktijk maar nauwelijks wordt bevestigd: De consument is bereid te betalen voor kwaliteitsjournalistiek.

Deze uitspraak is afkomstig van Harmen Boerboom, als correspondent van de Wereldomroep sinds een jaar actief in Suriname. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk met hem eens ben, en niet alleen vanwege de subtiele verwijzing naar ons blog. Nu de dag van de inauguratie met rasse schreden nadert, merk ik aan reacties van vrienden dat er in Nederland veelal ongenuanceerd naar het aankomende presidentschap van Bouterse wordt gekeken. Met verbazing vraagt men zich af welke nare gevolgen dit gaat hebben voor Suriname. Internationale ontsluiting, corruptie achter de schermen, herhaling van de geschiedenis? Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat deze boef opnieuw in het zadel is geholpen? Democratisch nog wel!