Ondanks dat ik me in een gezelschap van sportliefhebbers bevind, zag ik opvallend weinig bedroefde gezichten toen het Nederlandse WK bid twee weken geleden door de FIFA van tafel werd geveegd. Misschien hadden de media en bookmakers de verwachtingen dermate getemperd dat simpelweg niemand er meer op gerekend had dat de Lage Landen een mondiale eindronde zouden organiseren.

Maar in heel Nederland miste ik sowieso het heilige vuur dat hoort bij zo’n gezamenlijk doel. De politiek keek er met gemengde gevoelens naar, het laaiend enthousiasme miste bij de Nederlandse achterban. 2018 is natuurlijk nog ver weg, maar het idee dat tegen die tijd oude vedettes als Messi, Christiano Ronaldo en Rooney over de Hollandse velden hadden kunnen dartelen, deed mijn hart wel een paar slagen overslaan. Dat FIFA baas Sepp Blatter in ruil voor een scheepslading wodka en een levenslange voorraad op hem gelijkende matroesjka’s het toernooi naar Siberië deporteerde doet dan ook pijn. Een bal rolt niet op een toendra. Ook niet in een woestijn trouwens. Maar oliestaat Qatar, dat zelf nog nooit deelnam aan een WK, heeft nu eenmaal ook een vette bankrekening. En dan sta je er goed op bij de FIFA.

Deze uitspraak is afkomstig van Harmen Boerboom, als correspondent van de Wereldomroep sinds een jaar actief in Suriname. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk met hem eens ben, en niet alleen vanwege de subtiele verwijzing naar ons blog. Nu de dag van de inauguratie met rasse schreden nadert, merk ik aan reacties van vrienden dat er in Nederland veelal ongenuanceerd naar het aankomende presidentschap van Bouterse wordt gekeken. Met verbazing vraagt men zich af welke nare gevolgen dit gaat hebben voor Suriname. Internationale ontsluiting, corruptie achter de schermen, herhaling van de geschiedenis? Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat deze boef opnieuw in het zadel is geholpen? Democratisch nog wel!