Lauw, uitgekauwd, kurkdroog stationsvoedsel. Als pendelende avondstudent met onmogelijke college-uren ben ik er inmiddels aan gewend. Tegenwoordig vis ik met speels gemak debonken vet uit het brosse broodje van Donnie’s Döner. Achteloos knaag ik een koude kroket van de Smullers weg naast een prullenbak vol snotzakdoeken. Het is treurig om te constateren, maar ik heb
Ik heb een probleem. Al weken probeer ik uit te vinden of het slikken van sperma vrouwen jong houdt. Niet in de praktijk -ik ben geen Peter North- maar omdat dit discutabele bericht enkele weken geleden op nu.nl werd geplempt als zijnde onomstotelijk feit. Als journalist-in-opleiding wordt van me verwacht dat door middel van contra-experts
Hoofdstuk vijf kwam met rasse schreden dichterbij, en dat was merkbaar. Stoelen sleepten met hun achterpoten gillend over de grond en de jongens met de meeste energie waren drukker dan normaal. Als onbevlekte tweedeklassers met pukkels en Kipling tassen zaten wij smachtend te wachten op wat het hedonistische hoogtepunt van de biologieles moest worden. Woensdagmiddag,
Voordat we met het zwaard op de schouder tot journalistiek ridder geslagen worden, dienen wij, studenten Journalistiek en Nieuwe Media, onze theoretische kennis door middel van een praktisch duel op de proef te stellen. Vaak voor niet meer dan een schamele beloning, maar goed, wie de prinses wil redden, moet eerst de draak verslaan, nietwaar?
Nog ver voor de tijd van DVD’s en Blu-Ray’s werd ik iedere zondagmiddag op de grote bruine bank van mijn oma neergevleid. Ik zat altijd in de hoek, waar het zitleer gesleten was en de gaskachel in mijn rug ronkte. Sinds mijn oma een videorecorder had, maakte ze er een missie van iedere tekenfilmserie op
Mijn grote droom vroeger was om superheld te worden. Heel kieskeurig was ik niet, als Batman of Superman niet kon dan nam ik ook genoegen met de Hulk. Om te oefenen verscheen ik vaak in niks dan een afgeknipte spijkerbroek in de woonkamer als mijn ouders visite over de vloer hadden. Dan stond ik daar
“Ik sta hier al sinds half 10″, kraait een moeder met een plat Rotterdams accent. Haar vaal-blonde permanent wappert boven een verzameling rimpels die bij elkaar lijkt te worden gehouden door een verschoten windjack. “En dan nog zie ik verdomme nog niks door alle volwassenen die voor me gaan staan.” Tja, als ik al om
Brussel laakt gebrek aan berichtgeving over Europa Het is een veel gehoorde klacht vanuit de politiek: Het gebrek aan aandacht voor de EU in de media. Volgens de beleidsmakers in Brussel wordt hun werk vaak genegeerd of gebagatelliseerd door journalisten. Kranten schrijven in hun ogen nauwelijks over belangrijke Europese politiek. Nieuwsmakers op hun beurt vinden
