Natalie Portman verandert in haar nieuwste film Black Swan langzaam van een onschuldige en verlegen ballerina in een psychotische danseres. Wat echt en niet echt is, blijft lange tijd onduidelijk in de film.

Na afloop van Black Swan was ik nogal van mijn apropos. Het is een hele krachtige film: visueel sterk en soms zelfs smerig, schokkend, maar vooral verwarrend. Want wat is echt en wat verzint de hoofdpersoon? En belangrijker nog: wat speelt er nu tussen dochter Nina (Portman) en haar moeder (Barbara Hershey). Op de blog Blooming Lotus tekent Faith Allen een interessante verklaring op: Black Swan gaat over seksueel misbruik.

Het met popcorn vermengde snot vloog me om de oren, toen ik een jaar geleden in de bioscoop Komt een Vrouw bij de Dokter keek. De wapperende zakdoekjes en tetterende neuzen waren zelfs in een donkere zaal goed waarneembaar. Terwijl het rode pluche langzaam vol trok met voornamelijk uit vrouwen lekkend zilt, zat ik stoer smalend om me heen te kijken. Als iemand van het emotioneel bekrompen geslacht word je immers geacht dat te doen. Dat ik eerder dat jaar aan de rand van een Madrileens zwembad het boek zat te lezen, en toen het chloor ingesprongen ben om mijn natte ogen te verdoezelen, hoefde niemand te weten. Hier zat een man. Een man met popcorn. Extra zout, extra stoer. Wat janken jullie, weeklingen?

Je kunt het je afvragen. Of het verstandig is om een Nederlandse versie van The Daily Show te produceren. De vergelijking met de meest invloedrijke man van 2010 op te roepen voor de eerste beelden zijn uitgezonden. Is het dapper? Dom? Of moeten we de vergelijking loslaten en de show op zijn eigen merites beoordelen? Laten we dat laatste eens proberen.

The Social Network de Wall Street van onze generatie? Of toch meer Fight Club? Laat het weten in onze interactieve Facebook-discussie!

Hij is toch wel de ‘golden boy’ van de Nederlandse blogosfeer: Ernst-Jan Pfauth AKA Dutchproblogger AKA ‘die gast van nrcnext.nl’. Zijn boek Sex, Blogs & Rock ‘n Roll ligt nu een maandje in de boekhandel, dus tijd dat ‘Het Rondje van Pavlov’ het eens onder de loep neemt. Recensie!

Leuk hoor, die binnenkomst op de derde plek in de lijst van beste films ooit, maar je bent pas echt wat als het Pavlov filmpanel zich over je heeft uitgesproken. Pavlovianen Wout, Lorenz en Melvin kropen voor het witte doek en geven hieronder ieder hun oordeel over de nieuwste film van regisseur Christopher Nolan. Spoilervrij.

Je hebt van die stapavonden dat je op plekken belandt waar je liever niet wilt zijn. Zo strandde ik laatst, op zoek naar nieuwe hotspots, in Café de Bronstige Tapir. Rare tent. Bij binnenkomst spuugt de kastelein je in je gezicht bij wijze van welkom. In de hele kroeg is geen vrouw te bekennen, afgezien van Schele Sjaan die op het kleine hoekpodium aan een paal kronkelt. Aan de bar kun je geen gesprek voeren zonder dat het woord ‘gokschuld’ of ‘penose’ valt. Kortom, om de avond door te komen is er nog maar één redding: Wodka!

“I’ll tell you what man, it scares me to today and it’s been sixty-seven years ago”, zegt een overlevende. Na een korte historische introductie door Tom Hanks begint ’The Pacific’.

Zo heet de nieuwe miniserie van HBO die zich afspeelt tijdens de Tweede Oorlog. Niet in Europa, maar in het Pacifische gebied. Gemaakt door de mensen die al eerder ‘Band of Brothers’ voor HBO produceerden – oa Steven Spielberg, Eugene Kelly en Tom Hanks – beleefde dit tiendelige oorlogsdrama afgelopen zondag haar debuut op de Amerikaanse televisiezender.

”En hoe gaat het op het werk? O nee, dat heb ik al gevraagd…’ ‘Veel last van downloaden?’ Ze knikte, haalde haar schouders op. Het moest haar toch ook opvallen dat hun gesprek steeds onhandiger verliep. Ze brak haar zinnen af, viel in herhaling. Hij moest langer over zijn woorden nadenken dan gebruikelijk. Alsof ze een verse ruzie hadden bij te leggen. Waarom raakte ze hem voortdurend aan? Wat herinnerde zij zich van hem? Het was net uit met haar Portugees; zou ze nu oud-geliefden vergelijken?’

In zijn tweede roman ‘Donderhart’ weet de Vlaamse schrijver, journalist en columnist  Thomas Blondeau op ontnuchterende wijze, de  knulligheid en het zwartgallige karakter van menselijke relaties weer te geven. Hij doet dat tegen de achtergrond van het London na de aanslagen van 7 juli 2005; een snel veranderende wereld waarin zekerheden verdwijnen, maar waar menselijke tekortkomingen, oud zeer en rancune nog altijd van een plaatsje verzekerd zijn.

Met een geruchtmakend productiebudget van meer dan 300 miljoen dollar en een marketingcampagne van nog eens 100 miljoen dollar wereldwijd is Avatar zonder moeite de meest besproken film van het jaar. Bovendien is het de eerste film van regisseur James Cameron sinds zijn eerdere paradepaardje uit 1997, Titanic.

En daar moet het, zo lijkt het, op leunen. De recensies elders op het web over de 3D-techniek (Avatar is 3D-only) zijn namelijk zeer lovend. Het verhaal wordt regelmatig afgedaan als zwak, maar daar staat dan weer een puike grafische performance tegenover. Wat nu te vinden van zo’n film? Ik besloot de proef op de som te nemen. En waar kan dat beter dan in een bioscoop met een groot IMAX-scherm?