Het met popcorn vermengde snot vloog me om de oren, toen ik een jaar geleden in de bioscoop Komt een Vrouw bij de Dokter keek. De wapperende zakdoekjes en tetterende neuzen waren zelfs in een donkere zaal goed waarneembaar. Terwijl het rode pluche langzaam vol trok met voornamelijk uit vrouwen lekkend zilt, zat ik stoer smalend om me heen te kijken. Als iemand van het emotioneel bekrompen geslacht word je immers geacht dat te doen. Dat ik eerder dat jaar aan de rand van een Madrileens zwembad het boek zat te lezen, en toen het chloor ingesprongen ben om mijn natte ogen te verdoezelen, hoefde niemand te weten. Hier zat een man. Een man met popcorn. Extra zout, extra stoer. Wat janken jullie, weeklingen?

The Social Network de Wall Street van onze generatie? Of toch meer Fight Club? Laat het weten in onze interactieve Facebook-discussie!

Hij is toch wel de ‘golden boy’ van de Nederlandse blogosfeer: Ernst-Jan Pfauth AKA Dutchproblogger AKA ‘die gast van nrcnext.nl’. Zijn boek Sex, Blogs & Rock ‘n Roll ligt nu een maandje in de boekhandel, dus tijd dat ‘Het Rondje van Pavlov’ het eens onder de loep neemt. Recensie!

Leuk hoor, die binnenkomst op de derde plek in de lijst van beste films ooit, maar je bent pas echt wat als het Pavlov filmpanel zich over je heeft uitgesproken. Pavlovianen Wout, Lorenz en Melvin kropen voor het witte doek en geven hieronder ieder hun oordeel over de nieuwste film van regisseur Christopher Nolan. Spoilervrij.

”En hoe gaat het op het werk? O nee, dat heb ik al gevraagd…’ ‘Veel last van downloaden?’ Ze knikte, haalde haar schouders op. Het moest haar toch ook opvallen dat hun gesprek steeds onhandiger verliep. Ze brak haar zinnen af, viel in herhaling. Hij moest langer over zijn woorden nadenken dan gebruikelijk. Alsof ze een verse ruzie hadden bij te leggen. Waarom raakte ze hem voortdurend aan? Wat herinnerde zij zich van hem? Het was net uit met haar Portugees; zou ze nu oud-geliefden vergelijken?’

In zijn tweede roman ‘Donderhart’ weet de Vlaamse schrijver, journalist en columnist  Thomas Blondeau op ontnuchterende wijze, de  knulligheid en het zwartgallige karakter van menselijke relaties weer te geven. Hij doet dat tegen de achtergrond van het London na de aanslagen van 7 juli 2005; een snel veranderende wereld waarin zekerheden verdwijnen, maar waar menselijke tekortkomingen, oud zeer en rancune nog altijd van een plaatsje verzekerd zijn.