Freelance collectief Het Rondje van Pavlov tast op eigenzinnige wijze de grenzen van de hedendaagse journalistiek af. Het team bestaat uit zes creatieve geesten die door een multimediale scholing verhalen op verschillende manier kunnen vangen. Op verzoek produceren we voor krant, radio, televisie én internet, of doen we multimediaal verslag van uw evenement.
Tijdens onze multimediale journalistiekstudie is het brein zo volgepropt met ideeën dat de vingers nu tintelen ze uit te voeren. Wij zijn niet per definitie de klassieke journalist die met gleufhoed en kroontjespen wethouders van hun fietsen trekken. Nieuwsjagen blijft romantisch, maar we storten ons bijvoorbeeld ook graag op videoproductie, columns, (live)blogging, copywriting, (radio)reportages of audioslideshows. Ervaringen met deze verschillende disciplines deden we individueel onder andere op bij NRC, NRCNext, Nu.nl, Trouw, Tweakers.net, Elsevier, Marketingfacts, VARA, BNN en Veronica.
Op twitter las ik vandaag het bericht dat er in Suriname veertig nieuwe diersoorten zijn ontdekt. Veertig! En dan hebben we het niet alleen over een boktor die toevallig een ander kleurtje strepen op zijn onderlijf heeft dan zijn paarsgetipte soortgenoot, nee, over echt nieuwe dieren. Bij het horen van het bericht overwoog ik direct een carrièreswitch. Niet dat ik nou zo’n uitgesproken dierenliefhebber ben, en een vogelspotter of boomknuffelaar al helemaal niet, maar de kick iets te ontdekken wat daarvoor nog onbekend was lijkt me simpelweg fantastisch.
Deze uitspraak is afkomstig van Harmen Boerboom, als correspondent van de Wereldomroep sinds een jaar actief in Suriname. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk met hem eens ben, en niet alleen vanwege de subtiele verwijzing naar ons blog. Nu de dag van de inauguratie met rasse schreden nadert, merk ik aan reacties van vrienden dat er in Nederland veelal ongenuanceerd naar het aankomende presidentschap van Bouterse wordt gekeken. Met verbazing vraagt men zich af welke nare gevolgen dit gaat hebben voor Suriname. Internationale ontsluiting, corruptie achter de schermen, herhaling van de geschiedenis? Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat deze boef opnieuw in het zadel is geholpen? Democratisch nog wel!
In een tijd waarin Facebook je bron is en internet je naslagwerk, dreigt het gevaar dat je als journalist vastroest aan je bureau. En dat terwijl, dat zal iedere sjourno erkennen, de charme van het vak toch echt het veldwerk is. Nu ik in Suriname voor een opinieblad schrijf, merk ik des te meer hoe fijn het is je hok te ontvluchten en er op uit te gaan. En dat is niet alleen zo vanwege het weer. In Paramaribo kun je digitaal proberen aan te kloppen bij personen, instanties of ministeries, maar een reactie komt er zelden. Je hebt dus weinig andere keus dan een notitieblokje onder je arm te klemmen en op je fiets te springen om het ter plekke na te vragen. Vuile handen in plaats van RSI. Een verademing.
Om te illustreren hoe vuil je blauwgevlekte inktvingers soms (letterlijk) kunnen worden wil ik graag een videoreportage over een daklozenopvang met jullie delen. Niet in de laatste plaats omdat ik er een uur lang voor in de stank van zwervers heb gezeten en het 10(!) uur heeft geduurd om de video te uploaden. Dat laatste verklaart ook meteen waarom video’s kijken via internet hier nog niet zo groot is (luister daarvoor ook mijn radioreportage). Het artikel dat bij de video hoort is te vinden op de site van Parbode, het blad waar ik momenteel voor schrijf.
